ภารกิจยอมคนจนเสียตัวตน ในโลกของความสัมพันธ์
เคยเป็นหรือเปล่า เวลาที่มีคนขอให้ช่วย ปากมันลั่น ให้ตอบตกลง ทั้งที่งานตัวเองก็ท่วมหัวอยู่แล้ว พอวางสายหรือแยกตัวออกมา ความรู้สึกหนักอึ้ง ก็ลอยขึ้นมาจุกที่หน้าอก นี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดา แต่นักจิตวิทยาเรียกมันว่า "การตอบสนองแบบประจบประแจง" (Fawning) ซึ่งมันฝังรากอยู่ใน สมองส่วนลึก ของเรา อย่างน่าเหลือเชื่อ
การตอบสนองที่โลกเพิ่งรู้จัก เมื่อสู้ไม่ได้หนีไม่พ้น
ในวิชาชีววิทยาบอกเราว่า เมื่อมนุษย์เจอภัยคุกคาม เราจะมี 3 ทางเลือก คือ สู้ (Fight), คลิกที่นี่ หนี (Flight), หรือหยุดนิ่ง (Freeze) แต่นักบำบัดค้นพบอีกมุมหนึ่ง นั่นคือการ ประจบประแจง (Fawn) ที่บัญญัติโดย พีท วอล์กเกอร์
ลักษณะเด่นของอาการนี้คือ:- เสนอตัวช่วยเหลือ ทั้งที่ไม่ได้ถูกขอ
- ลบล้างขอบเขตส่วนตัวทิ้ง เพื่อรักษาบรรยากาศให้สงบ
- เป็นคนเออออห่อหมก เพราะกลัวโดนเกลียด
- เป็นนักพยากรณ์อารมณ์ ตลอดเวลา
เหตุผลที่เราต้องเป็นเด็กดี ในบ้านที่ตึงเครียด
นี่ไม่ใช่กรรมพันธุ์ แต่มันถูกสอนผ่านประสบการณ์ ลองคิดถึงคนที่เติบโตมา ในบ้านที่ความโกรธน่ากลัว เด็กคนนั้นจะเรียนรู้อย่างรวดเร็วว่าทางที่ ง่ายที่สุดในการผ่านแต่ละวัน คือการ "อย่าสร้างปัญหา" ต้องไม่ทำให้ใครกังวล จนสุดท้าย ความต้องการส่วนตัวถูกมองข้าม และเมื่อเวลาผ่านไป รูปแบบนี้ก็กลายเป็นระบบอัตโนมัติ
ออกซิโทซินตัวร้าย ที่ทำให้เราปฏิเสธคนไม่เป็น
งานวิจัยทางจิตวิทยา ระบุชัดเจนว่า ร่างกายของเราตอบสนองด้วยเคมีบางอย่าง ที่ชื่อว่า ออกซิโทซิน (Oxytocin) หรือฮอร์โมนแห่งความผูกพัน ในสภาวะกดดัน เราจะเลือกสร้างพันธมิตร แทนที่จะสร้างศัตรู นี่คือกลยุทธ์การเอาตัวรอดที่เนียนกริบ แต่ผลข้างเคียงคือเราจะ สูญเสียความสามารถในการตั้งขอบเขต
บทสรุปและทางออก เพื่อชีวิตที่สมดุล
การรู้เท่าทันการตอบสนองนี้ คือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ เราต้องฝึกการตั้งขอบเขต การเป็นคนดีไม่ได้หมายความว่า เราต้องสละสิทธิ์ของตัวเองทั้งหมด ลองให้ความสำคัญกับใจตัวเองก่อน แล้วคุณจะพบว่า ความสุขที่แท้จริง มาจากการเคารพซึ่งกันและกัน อย่างแท้จริง